การกลับมาอีกครั้งและการเดินทางที่ไม่รู้จบ I
posted on 12 Jun 2008 18:16 by inmyway
ผมเดินทางกลับมายังเมืองไทยได้เกือบ 3 เดือนแล้ว (เหตุผลที่กลับมาเพราะโปรเจคงานที่โน่นมันจบแล้ว) 
3 เดือนผมแทบจะไม่มีโอกาศได้อยู่บ้านเลยเพราะต้องการที่จะออกตลอนให้ทั่ว(นี่เป็นเหตุผลหลอก ๆ )
จะได้ไม่ต้องไปเจอกับสถานท่เดิม ๆ ที่เคยเดินออกไปเมื่อ 1 ปี ที่แล้ว(อันนี้สิเหตุผลจริง ๆ )
กลับมาครั้งนี้ยังพักไม่ทันได้หายเหนื่อย ทริปแรกของผมคือ ภาคเหนือครับ เพราะเกิดมายังไม่เคยไปเลย ใหน ๆ ก้อจะไปแล้วขอให้มันเหนือสุดในประเทศไปเลยแล้วกัน เชียงรายเป็นเป้าหมายของผมในครั้งนี้ครับ แต่มันจะไปยังไงล่ะก้อไม่เคยไปนี่หว่า
โทรหาเพื่อนที่บ้านมันอยู่ภาคเหนือสิครับผมคิดแล้วมือมันก้อไวเหมือนความคิด ตรู๊ด ๆ ๆ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ ฮ่วย
ไรวะเนี่ย ผมลองโทรไปหาอีกคน ตรู๊ด ๆ ๆ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ มันไปตายที่ใหนกันหมดวะ ผมชักเริ่มหมดหวังที่จะโทรหามัน 2 คนแระ แล้วความคิดอันไม่รู้ว่าเอาอะไรมาคิด "เออ ในเมือเด็กเหนือมันช่วยกูไม่ได้กูโทรไปหาเด็กใต้ก็ได้วะ" และผลที่ผมได้รับคือ "มันมีสองทางให้มึงไป ไปรถ บขส ที่หมอชิต กะไปรถไฟ มึงจะไปทางใหน " อ้าวมึงรู้ได้ไงวะเนี่ยบ้านมึงอยู่ปัตตานีไม่ใช่เหรอ คำตอบที่ได้คือ "เออบ้านกูอยู่ปัตตานีแต่ตอนนี้กูมาอยู่ลำปางชั่วคราวว่ะ" 5555 แล้วความคิดอันชั่วร้ายก้อออกมา หวานหมูกูสิมึงอยู่ลำปาง รุ่งเช้าผมก็ตีตั๋วเดินทางโดยรถไฟไปลำปางทันทีโดยที่ไม่บอกมันล่วงหน้า 555 เดวมึงเจอกูแล้วมึงจะตกใจ นั่งรถไฟคินเดียวนี่มันเหนื่อยชิบเป๋งเลยจาก บางซื่อ ไปนครลำปาง นาน โค-ตร รู้งี๊นั่งรถทัวมาก้อดีอะ ออกจากสถานีรถไฟบางซื่อมา 1 ทุ่มกว่า ๆ นั่งไปสบาย ๆ เดี๋ยวก้อถึงดึก ๆ ผมเลยโทรไปบอกเพื่อน "เฮ้ย กูอยู่บนรถไฟแล้วนะเว้ย พรุ่งนี้มารับกูด้วยที่สถานีรถไฟลำปาง" 555 อึ้งสิคับเพื่อนผม กว่าจะไปถึงลำปางได้เฮ้อ เล่นซะ 10 โมงเลย เมื่อลงรถไฟก้อสอดส่ายสายตาหาเหยื่ออันโอชะที่จะมาให้เราแทะ อ้อ มนอยู่นั่นเองเมื่อผมเดินไปหามันปากผมยังไม่ทันจะอ้าเลยมันสวนกลับมาก่อนเลย เดี๋ยวกูจะไปพเยาว์ ไปกะกูมั้ย 55เข้าทางดิคร๊าบบพี่น้อง ก่อนไปนี่เลยครับต้องหารัยลองท้องก่อน ข้าวซอยเป็นอย่างแรกครับที่อยากกินเพราะไม่เคยกินเลยไม่รู้ว่ามันเป็นไง พอสั่งมากินไหงมันเหมือนกะบะหมี่อย่างงี๊วะ เมื่อกินเส็จผมก้อออกเดินทางไปกะมันค่ารถก้อไม่ต้องเสียนั่งก้อสบาย 555 หารู้ไม่ความซวยกำลังจะมาเยือนแล้วคร๊าบพี่น้อง
3 เดือนผมแทบจะไม่มีโอกาศได้อยู่บ้านเลยเพราะต้องการที่จะออกตลอนให้ทั่ว(นี่เป็นเหตุผลหลอก ๆ )จะได้ไม่ต้องไปเจอกับสถานท่เดิม ๆ ที่เคยเดินออกไปเมื่อ 1 ปี ที่แล้ว(อันนี้สิเหตุผลจริง ๆ ) กลับมาครั้งนี้ยังพักไม่ทันได้หายเหนื่อย ทริปแรกของผมคือ ภาคเหนือครับ เพราะเกิดมายังไม่เคยไปเลย ใหน ๆ ก้อจะไปแล้วขอให้มันเหนือสุดในประเทศไปเลยแล้วกัน เชียงรายเป็นเป้าหมายของผมในครั้งนี้ครับ แต่มันจะไปยังไงล่ะก้อไม่เคยไปนี่หว่า โทรหาเพื่อนที่บ้านมันอยู่ภาคเหนือสิครับผมคิดแล้วมือมันก้อไวเหมือนความคิด ตรู๊ด ๆ ๆ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ ฮ่วยไรวะเนี่ย ผมลองโทรไปหาอีกคน ตรู๊ด ๆ ๆ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ มันไปตายที่ใหนกันหมดวะ ผมชักเริ่มหมดหวังที่จะโทรหามัน 2 คนแระ แล้วความคิดอันไม่รู้ว่าเอาอะไรมาคิด "เออ ในเมือเด็กเหนือมันช่วยกูไม่ได้กูโทรไปหาเด็กใต้ก็ได้วะ" และผลที่ผมได้รับคือ "มันมีสองทางให้มึงไป ไปรถ บขส ที่หมอชิต กะไปรถไฟ มึงจะไปทางใหน " อ้าวมึงรู้ได้ไงวะเนี่ยบ้านมึงอยู่ปัตตานีไม่ใช่เหรอ คำตอบที่ได้คือ "เออบ้านกูอยู่ปัตตานีแต่ตอนนี้กูมาอยู่ลำปางชั่วคราวว่ะ" 5555 แล้วความคิดอันชั่วร้ายก้อออกมา หวานหมูกูสิมึงอยู่ลำปาง รุ่งเช้าผมก็ตีตั๋วเดินทางโดยรถไฟไปลำปางทันทีโดยที่ไม่บอกมันล่วงหน้า 555 เดวมึงเจอกูแล้วมึงจะตกใจ นั่งรถไฟคินเดียวนี่มันเหนื่อยชิบเป๋งเลยจาก บางซื่อ ไปนครลำปาง นาน โค-ตร รู้งี๊นั่งรถทัวมาก้อดีอะ ออกจากสถานีรถไฟบางซื่อมา 1 ทุ่มกว่า ๆ นั่งไปสบาย ๆ เดี๋ยวก้อถึงดึก ๆ ผมเลยโทรไปบอกเพื่อน "เฮ้ย กูอยู่บนรถไฟแล้วนะเว้ย พรุ่งนี้มารับกูด้วยที่สถานีรถไฟลำปาง" 555 อึ้งสิคับเพื่อนผม กว่าจะไปถึงลำปางได้เฮ้อ เล่นซะ 10 โมงเลย เมื่อลงรถไฟก้อสอดส่ายสายตาหาเหยื่ออันโอชะที่จะมาให้เราแทะ อ้อ มนอยู่นั่นเองเมื่อผมเดินไปหามันปากผมยังไม่ทันจะอ้าเลยมันสวนกลับมาก่อนเลย เดี๋ยวกูจะไปพเยาว์ ไปกะกูมั้ย 55เข้าทางดิคร๊าบบพี่น้อง ก่อนไปนี่เลยครับต้องหารัยลองท้องก่อน ข้าวซอยเป็นอย่างแรกครับที่อยากกินเพราะไม่เคยกินเลยไม่รู้ว่ามันเป็นไง พอสั่งมากินไหงมันเหมือนกะบะหมี่อย่างงี๊วะ เมื่อกินเส็จผมก้อออกเดินทางไปกะมันค่ารถก้อไม่ต้องเสียนั่งก้อสบาย 555 หารู้ไม่ความซวยกำลังจะมาเยือนแล้วคร๊าบพี่น้อง